खूण


तुला आवडते प्रत्येक गोष्ट अगदी जागच्या जागी, नीटनेटकी.
मला मात्र आवडतात खुणा कोणीतरी हक्काने येवून गेल्याच्या,
जागोजागी विखुरलेल्या.

ओल्या आरस्पानी फरशीवर पावलं उमटलेली तुला कधीच आवडत नाहीत.
मी मात्र मागोवा घेत जाते पाउलखुणांचा.
या घरात माणसं देखील आली असतील या आशेवर!

तुला नाही सहन होत एकही चुणी त्या कडक इस्त्री केलेल्या कपड्यावरची
मला मात्र बर वाटत ती चुणी बघताना
दिसते त्यात खूण…निदान काहीतरी तुला स्पर्शून गेल्याची.

असा कसा झालास रे तू?
की असाच होतास?
आईच्या पोटात सुद्धा पद्मासन घालून बसलेला!

कधी कळणार तुला,
विस्कटलेल्या प्रत्येक गोष्टीला गंध असतो श्वासाचा,
स्पर्श असतो हाताचा
म्हणूनच आवरलेल घर पसरल्यावर, तू जेव्हा विस्कटतोस
तेव्हा मला खूप आवडतोस.
मला पटते खूण मी माणसावरच प्रेम केल्याची.

Advertisements
    • ngadre
    • जानेवारी 11th, 2010

    aga Sonal kaay lavlay kay.. pratyek naveen creation adhik adhik adhik beautiful..

    Ha tar silsila ch suru zalaay..

    Padmasan..tu ch ashi kalpana kadhoo shakates..

    Ani hee conceptach kiti sundar ahe..viskatlelya goshtina sparsh zalela asato..

    Majhya khoop premaachya vishayala halooch haat ghaatlas..ata amhi likhaan bund ch karave he bare..

    Parat ekda tujhya creation la salaam..

    • Arti darekar
    • जानेवारी 11th, 2010

    आईच्या पोटात सुद्धा पद्मासन घालून बसलेला!
    मला पटते खूण मी माणसावरच प्रेम केल्याची.
    too gud!
    bus baki kahi suchat nahiye, pan vaachun comment dilyashivay rahavla nahi!

    • sonalw
    • जानेवारी 11th, 2010

    @nachiket: aabhar aani salaam wagaire jara jastach hotay re. oshalawu nakos.
    @Arti: welcome on the blog. aani pratikriyebaddal aabhar. ashich yet raha. majhya itar kavita mi-sonal.blogspot war aahet.

  1. kyaa baat hai… “khun” khup khup aavadalee… shubhechchaa.

    sasneh : Girish

    • sonalw
    • जानेवारी 11th, 2010

    abhaari aahe Girish. Asech uttejan det raha. thank you.

  2. वाह, सोनल अप्रतिम “खूण”गाठ बांधलीस..सिंप्ली ग्रेट 🙂

    • ngadre
    • जानेवारी 11th, 2010

    I repeat what I said..everyone will surely agree..It is a great one..

    • YD
    • जानेवारी 11th, 2010

    A s h a k y a

    • आनंद पत्रे
    • जानेवारी 11th, 2010

    खुप सुंदर!

  3. फारच अप्रतिम आणि हळुवार कविता… पसारा, विस्कटलेल्या गोष्टी, चुण्या, फरशीवरच्या पावलांचे डाग या अशा गोष्टीचं नातं प्रेम, स्पर्श, सहवास अशा गोष्टींशी जोडणार्याच्या सौदर्यदृष्टी विषयी काय लिहिणार !!! नि:शब्द !!!!!!!!

    • Aparna
    • जानेवारी 11th, 2010

    छान हळुवार कविता आहे…

  4. अप्रतिम ! माझ्या शब्दांत तुझंआणि तुझ्या या कवितेचं कौतुक करण्याइतकं सामर्थ्य नाहीये 🙂

    -अजय

    • sonalw
    • जानेवारी 12th, 2010

    Are baapre, naka re evadh kautuk karu..kharach jhepat nahi mala.
    Pan abhari aahe mi nakkich tumha saglyanchi. aabhar maanayla aata majhyakade shabd naahit.

    • Gayatri
    • जानेवारी 12th, 2010

    mast 🙂

  5. “म्हणूनच आवरलेल घर पसरल्यावर, तू जेव्हा विस्कटतोस” – सही…

    • Milind Mohan Arolkar
    • जानेवारी 13th, 2010

    आईच्या पोटात सुद्धा पद्मासन घालून बसलेला!…he far chaan aahe. tyaa vaakyaat `tyaa’ vyaktiche vyaktimatva samor ubhe raahaate…Far Chaan…MILIND

    • sonal
    • जानेवारी 14th, 2010

    @gayatri, Gajanan: Thank you for appreciation.
    @ Milind kaka: thank you for the encouragment.
    Asech yet raha.

  6. असा कसा झालास रे तू?
    की असाच होतास?
    आईच्या पोटात सुद्धा पद्मासन घालून बसलेला!

    काय भन्नाट कल्पना आहे. कुटुंबात सगळ्यांनी वाचली. आता यापुढे माझी काही खैर नाही.

    कविता आवडली.

  1. No trackbacks yet.

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s

%d bloggers like this: