Posts Tagged ‘ life ’

जगायचं कसं? तुम्हीच ठरवा

कालचा दिवस वेगळा होता.  वाटल होत नेहमीप्रमाणे एक टिपिकल personality development  टाईप च ट्रेनिंग असेल.  मोठ्या मोठ्या गप्पा. आणि मग इकडून तिकडे गेले वारे…
पण कालच ट्रेनिंग वेगळ होत. ट्रेनिंग नव्हतच ते.  फक्त गोष्टीच गोष्टी होत्या. आयुष्याकडे नव्याने पाहायला शिकवणाऱ्या.
आजपर्यंत नजरेतून सुटून गेलेल्या अनेक छोट्या छोट्या गोष्टींचा समूह.  बाकी त्यातून काय घ्यायचं ते तुम्ही ठरवा.
आयुष्यातल्या प्रत्येक लहान मोठ्या गोष्टीवर हिरीरीने मत मांडणार्या (शब्दांचे फवारे उडवणार्या) आणि आपल्यावर कसा अन्याय होत आलाय हे प्रत्येक अपयशाच्या क्षणी गिरवत राहणार्या सगळ्यांनाच (आणि आपल्या पैकी प्रत्येक जण कधी न कधी असतोच तसा) खडबडून जाग करणार avis च अमोघ वक्तृत्व. त्याच्या पोतडीतून एका मागोमाग एक खजीन्यासारख्या बाहेर पडणार्या गोष्टी!
त्याचा
कळकळीचा प्रश्न:
सियाचीन च्या थंडीत काकडत duty  करणारा सैनिक जेव्हा त्याच्या तंबूत परत येवून २-२ तास उकळत्या पाण्यात पाय ठेवून स्वतःला जगवत ठेवतो, तेव्हा त्याच्या आयुष्यात कुठे असतो न्याय आणि अन्याय?
जेव्हा निव्वळ एक धड ( हो हात पाय नसणार केवळ धड!) म्हणून जन्माला येवूनही Nick Vujicic स्वाभिमानाने आयुष्य जगायचं ठरवतो तेव्हा त्याच्या आयुष्यात कुठे असतो न्याय आणि अन्याय?  
 
या आणि अशा प्रत्येक गोष्टीसाहित मनात रुंजी घालत होती पाडगावकरांची कविता. ‘जगायचं कस, तुम्हीच ठरवा..’!
पेला अर्धा सरला आहे असंही म्हणता येत…
पेला अर्धा भरला आहे असंही म्हणता येत
सरला आहे म्हणायचं कि भरला आहे म्हणायचं तुम्हीच ठरवा.
 
या पेक्षा जास्त सुंदर ट्रेनिंग कुठल असणार. 
 
जगायचं कसं? तुम्हीच ठरवा.
Advertisements

बरेच प्रश्न पडतात रोज…

बरेच प्रश्न पडतात रोज. आज काल जरा जास्तच.
का जगतोय? असे का जगतोय आपण? आयुष्यात कधीतरी निदान काहीतरी अर्थ सापडणार आहे का? किती दिवस, वर्ष, महीने आपण हे अस चाकोरीतलं आयुष्य जगणार आहोत? काहीतरी अर्थ कधीतरी देणार आहोत की नाही? कुठल्यातरी ध्येयाने कधीतरी झपाटून जाणार आहोत की नाही? की आयुष्यभर, आपल घर, मूल, बैंक बैलेंस, आणि दोन वेळच्या जेवणाचे मेनू ठरवत राहणार आहोत?
आयुष्य इतक अळणि कधी झाल? आठवत नाही. पण समाधानाच्या तुटपुंज्या कल्पनांभोवती फिरत असतं आपलं ज्ञगणं. कधी येणार धाडस, त्या झुगारून देण्याचं? कोणी ठरवलं चांगलं काय आणि वाईट काय? कोणीतरी…माहीत नाही. पण आपण मात्र आन्ध्ळेपणाने सगळं स्वीकारून मोकळे!
कोणी ठरवलं ही कामं बायकांची आणि ही पुरुषांची? कोणी ठरवलं चूक आणि बरोबर? काय व्याख्या? आजपर्यंत मलातरी नाही सापडली. समोरचा माणुस जो पर्यंत आपल्या मताने वागत असतो तो पर्यंत तो बरोबर, चांगला. आणि त्याने आपल्या मतापासून फारकत घेतली की तो चुक? मग लगेच निंदा नालस्ती, रुसवे फुगवे, आरोप, मनस्ताप. कधी दुसर्याला, कधी स्वतःला.
का प्रत्येक माणुस आपापल्या जागी नेहमी बरोबरच असतो?
कोण ठरवत की दुसर्याला दुखेल अस वागायाचं नाही? हे सुद्धा सापेक्ष नाही का? नेहमीच दुसर्याच्या अपेक्षा, इच्छा योग्य असतीलच कशावरून? मग अयोग्य असेल तरी न दुखावता वागायाच की योग्य मार्ग निवडायचा? पुन्हा योग्य काय आणि अयोग्य काय हा प्रश्न उरतोच? कोणी ठरवल? ‘समाज’ नावाने आपण ज्याला ओळखतो त्या काही बलाने आणि बुद्धीने जास्त असणार्या समुदायाने? कारण इतिहास जसा नेहमी जेत्यांचा असतो तसाच समाजाचे नियम, चांगल्या वाईटाचे निकष हे देखिल जेतेच ठरवत असतात.
आणि प्रत्येक गोष्ट चुक की बरोबर , योग्य की अयोग्य हे ठरवण्याचा अधिकार तुम्हा आम्हाला दिला कोणी? का अट्टहास सगळंयानी आपल्या कल्पनांना स्वीकारून जगावं हा?
प्रत्येकाने एक मर्यादेनंतर स्वतःच्या आयुष्याची जबाबदारी स्विकारालीच पाहिजे न? घेतले काही निर्णय चुकीचे तर त्याची शिक्षा मिळत असतेच आपोआप. त्यात आपण का भर घालायची कावळ्यासारखे टोचून एखाद्याला? चुकतच प्रत्येकच कधी न कधी. चुकू दे न. काय बिघडलं? आपल्या तंत्राने जग चालवायला काय आपण देव आहोत?
पुन्हा आलाच प्रश्न चूक काय आणि बरोबर काय?
कुठेतरी मोकळ करता आलं पाहिजे न? नियमांच्या चाकोरीतून, चांगल्या वाईटाच्या जुनाट कल्पनांमधून. आयुष्य एकदाच मिळतं. तेहि जर धाड़साने स्वतःच्या मनाप्रमाने जगता येत नसेल, त्याला स्वतःच्या संसारा पलिकडे जाउन काही अर्थ देता नसेल, तर काय उपयोग? मरण्याआधी देवा समोर उभं राह्ण्या आधी, स्वतःच्या नजरेला नजर देता यायला नको?
बरेच प्रश्न पडतात रोज. आज काल जरा जास्तच.